من خودم را هنوز از حفظم ٬ توی این بیت های تکرارینازنینم چقدر در خوابم ٬؟! نازنینم چقدر بیداری ؟!روزهای عمیق می میرند٬ لحظه ها التهاب این تردید ٬می توانم تو را نگه دارم ؟! می توانی مرا نگه داری ؟!دوست دارم تو را نفس بکشم ٬ روی چشمت نگاه من جاریکه تو هر بار توی چشمانت یک سکوت شنیدنی داری !بودنت ٬ ماندنت ٬ نفس هایت ٬ اضطراب عمیق این تنهامن خودم را به عشق می بخشم ٬ تا خودت را به عشق بسپاری !مثل یک برگ زرد پاییزی بودنت را به خاک می افتمگرچه از التماس لبریزم ٬ گرچه از التماس بیزاری !همه ی لحظه ها که در خوابم ٬ همه ی لحظه های بیداریدوستت دارم ٬ آسمانم باش ! دوستت ... دوست ! دوستم ٬ داری ؟

اجازه میدهی آرزویت کنم؟ من از خیرِ در آغوش گرفتنت گذشتم... بگذار دلخوشِ رویاهایم باشم بگذارهمه بگویند "بیچاره دیوانه شده" من کاری با این حرف ها ندارم فقط میخواهم صبح ها زودتر از تو بیدار شومموهایت را شانه کنم، دکمه های پیراهنت را ببندم، دستم را روی صورتتبکشم.. وای دستم را رویِ صورتت بکشم... یعنی تا این حد اجازه دارم دررویاهایم نزدیکت شوم؟من اصلا از تو توقعِ محبت هم ندارم میدانی دوست داشتنِ تو نیازِ من استمثلِ نیازِ ماهی به آب. من بدون دوست داشتنت می میرم در این خشکیِ مطلق... اصلا من برایِ شعرهایم به تو نیاز دارم. باید هر موقع که کم می آورملب هایت را زیر و رو کنم. شعر هایِ زیادی است لا به لای ِ صورتیِشیرینش... . چشم هایت، چشم هایت که اصلا زندگی است نباید شعرش کرد بایدکشید و از دور نگاه کرد و مست شد...حالا اجازه دارم آرزویت کنم؟ سحر رستگار

سرخ و غلیظ در شریانم وزیده ایشعرست یا جنون به زبانم وزیده ای؟مثل نسیم نیمهء مرداد ماه گرمدر ظهر چشمهای جوانم وزیده ایمن گم شدم درست زمانی که آمدیتو از کدام سمتِ جهانم وزیده ای؟مثل بهار، آمدنت ناگهانی استدر من بدون آنکه بدانم وزیده ای!این بار چندمست که من عاشقت شدم؟این بار چندمست به جانم وزیده ای؟حرفی بزن که شعر شود در دهان منحالا که باز در هیجانم وزیده ایباران و عشق حادثه ای آسمانی اندباران گرفته است گمانم وزیده ای مژگان عباسلو

"گل"و یا"پوچ"بگو دستِ دلم را وا کن گلِ گم مانده ی اقبال مرا پیدا کن... ! سرِ دندان تو چون ماه سپید است-بخند دل حسرت زده را آب تر از دریا کن! همه ی ترسِ من این است که چشَمت بزنند لااقل پنجره ات را به جهان کم وا کن غم گیسوی تو دارد،شبِ دلتنگیِ من زودتر این شبِ نفرین شده را فردا کن تو که دلگرم تر از سینه ی تابستانی لطف کن دستِ دلِ یخ زده ام را "ها"کن "شمسِ" بابلسرِ دلتنگی ی من،حرف بزن شهرِ حیرت زده را، یک شبه "مولانا" کن سیدمحمدعلی_رضازاده

ای در سر شوریدۀ من شور از تو وی چشم جهانبین مرا نور از تو مانند چراغ صبح، ای جان جهان نزدیک به مُردن شدهام، دور از تو! میرزا مهدی مستوفی